^Powrót na góre
logo
  
  
  
foto1 foto2 foto3 foto4 foto5
Get Adobe Flash player

Savoir-vivre przedszkolaka

Uprzejmość na co dzień, życzliwość i szacunek okazywane innym ludziom oraz dobre maniery sprawiają, że żyje się lepiej i radośniej. Dlatego warto uczyć zasad
savoir-vivre’u już najmłodszych lat.

 

Ø  Ucz dziecko ,,czarodziejskich słów: proszę, dziękuję, przepraszam i dawaj przykład w jakich sytuacjach powinny być one stosowane. Z czasem ich używanie stanie się nawykiem.

Ø  Uświadamiaj dziecku, jak ważne jest bycie uprzejmym na co dzień. Okazuj radość, kiedy maluch odpowiada na pozdrowienia i stara się pierwszy powiedzieć dzień dobry na powitanie. Przy każdej okazji podkreślaj, że szczególny szacunek należy się osobom starszym – kultura wobec nich to najlepsza wizytówka dobrych manier.

Ø  Traktuj z szacunkiem innych ludzi, również własną pociechę. Wsłuchuj się w to, co mówi, szczególnie jeśli czujesz, że na czymś bardzo jej zależy. Twój przykład jest dla niej ważnym wzorem komunikowania się i budowania relacji z innymi.

Ø  Pokazuj dziecku, w jaki sposób może osiągać swoje cele, np.dostać to, na co ma ochotę, zachowując się w sposób akceptowany społecznie: Jeżeli chcesz pobawić się na placu zabaw, najpierw zapytaj, czy możemy tam iść w tej chwili; Powiedz: ,,Przepraszam, czy mogę…”, jeśli chcesz wziąć zabawkę innego dziecka.

Ø  Wprowadź zasady dobrej komunikacji, obowiązujące wszystkich członków rodziny: uważnie słuchamy tego, co mówi druga osoba; nie przerywamy sobie podczas rozmowy ani nie wchodzimy sobie w słowo; nie mówimy razem z inną osobą, nie przekrzykujemy jej – mówimy spokojnym głosem. W żadnym wypadku nie używamy słów obraźliwych albo nie miłych, raniących rozmówcę.

Ø  Uwrażliwiaj dziecko na krzywdę innych, zwłaszcza słabszych, zgodnie z zasadą: Traktuj innych tak, jak sam chcesz być traktowany.Przypominaj, że nie wypowiadamy głośno krytycznych uwag na temat wyglądu lub zachowania innych osób, bo możemy im taką oceną sprawić przykrość; nie bawimy się czyimś kosztem ani nie pokazujemy swojej przewagi; niedopuszczalne jest wyśmiewanie lub poniżanie innych.

Ø  Naucz malucha, że trzeba dzielić się z innymi. Pochwal dziecko i pokaż jak bardzo cieszą cię jego zachowania, np. kiedy ustala z przedszkolakami reguły zabawy, spokojnie czeka na swoją kolej, częstuje smakołykami inne dzieci, przestrzega kolejności zabawy atrakcjną zabawką.

Ø  Zwracaj uwagę na grzeczne prowadzenie rozmów telefonicznych. Naucz malucha – najlepiej podczas zabawy – prowadzenia rozmowy: zaczynamy od pozdrowienia: dzień dobry i przedstawienia się rozmówcy, a kończymy pożegnaniem.

Ø  Przypominaj dziecku zasady właściwego zachowania się przy stole:

- myjemy ręce przed posiłkami;

- nie mówimy z pełnymi ustami;

- łokcie trzymamy blisko tułowia;

- do jedzenia używamy sztućców;

- wstając od stołu, dziękujemy za posiłek.

Ø  Pomagaj dziecku dbać o codzienną higienę i wygląd. Wyjaśnij, że specjalne okazje (wizyta babci, świąteczne dni, rodzinne uroczystości) powinien podkreślać odpowiedni, elegancki i uroczysty ubiór.

Ø  Zawsze reaguj na niewłaściwe postępowanie pociechy. Okazuj w takie sytuacji niezadowolenie dotyczące zachowania malucha (Nie podoba mi się, że trzeci raz przerywasz moją rozmowę z babcią. Pożegnam się z nią i wtedy porozmawiamy), a nie jego samego (Jesteś takim gadułą, jakich mało.  Cały czas mi przeszkadzasz). Pamiętaj o pochwałach, kiedy dziecko zachowuje się w sposób, jakiego oczekujesz.

Ø  Rodzice są dla malucha wzorem do naśladowania. Twoje zachowanie, troska o dobre samopoczucie innych, sposób, w jaki wypowiadasz się o znajomych i członkach rodziny lub rozmawiasz z nim, a także dbanie o wygląd i kulturalne spożywanie posiłków – wszystko to jest dla dziecka źródłem wiedzy o świecie i prawach, jakie w nim obowiązują.

Jak zadbać o dobre samopoczucie dziecka?

 Twórz okazje do poznawania przez dziecko różnych osób. Rozmawiaj z nim o jego odczuciach związanych z ich zachowaniem. Naucz dziecko jasnego wyrażania myśli i okazywania uczuć, ale w taki sposób, by nie ranić innych.

 Dawaj dziecku jak najczęściej przykłady pozytywnego stosunku do siebie, innych ludzi i otaczającego je świata. Ucz je czekać na swoją kolej, nie przeszkadzać, gdy mówi ktoś innych. Organizuj takie sytuacje, które będą skłaniały dziecko do ,,dawania i oddawania” (np. rzucanie piłki do siebie) oraz do dzielenia się (np. zabawkami).

 Zachęcaj dziecko do otwartości w kontaktach, np. zwracania się o pomoc, mówienia o swoich odczuciach. Kiedy dziecko będzie widzieć, że ktoś się złości (lub okazuje inne emocje, np. radość lub zmartwienie), porozmawiaj z nim, co jego zdaniem tak na tę osobę wpłynęło. Okaż zrozumienie dla tych emocji.

 Rozwijaj samoocenę i samoświadomość dziecka. Zachęcaj je do komunikowania o swoich potrzebach, pomysłach oraz o tym, co myśli i na co ma ochotę. Proponuj dziecku pomoc w różnych działaniach, ale dopiero wówczas, kiedy o to poprosi, aby mogło przekonać się, że samo potrafi sobie poradzić. Zapewniaj je, że zawsze może liczyć na Twoją pomoc.

 Ciesz się wraz z dzieckiem z jego sukcesów, zauważaj je. Wspieraj sytuacje , w których dziecko samo pozytywnie ocenia swoje działanie i cieszy się z niego. Warto poczekać z pochwałą na samodzielną ocenę dziecka, żeby nie bazowało tylko na ocenie dorosłych.

 Dawaj dziecku dostatecznie dużo czasu, aby mogło w spokoju ukończyć swoją aktywność, z szacunkiem odnoś się do wytworów działań (np. prac plastycznych, prób samodzielnego ubierania się czy jedzenia). Stawiaj dziecku wymagania, które są dla niego wyzwaniem (są trudne), ale nie przekraczają jego możliwości. Zauważaj wysiłek, jaki wkłada ich wykonanie, nawet wtedy, gdy efekt końcowy nie był taki, jak oczekiwałeś (np. sznurowadła nie zostały związane na kokardkę, ale jednocześnie dziecku po kilku próbach udało się zawiązać pierwszy supełek).

 Chwal pozytywne zachowania dziecka podkreślając, że sprawiają one przyjemność innym ludziom. Ignoruj zachowania niepożądane (gdy nie są niebezpieczne), a jednocześnie zachęcaj dziecko do wyobrażania sobie, co mogą myśleć i czuć inni w danej sytuacji. Rozmawiaj o tym, co jest sprawiedliwe, a co nie sprawiedliwe, dopytuj o jego zdanie na ten temat  oraz to, jak można zmienić sytuację, aby była sprawiedliwa.

 Rozmawiaj z dzieckiem o zasadach i granicach, by mieć pewność, że zna i rozumie uzasadnienie danej reguły. Angażuj dziecko w sytuacje wymagające pogodzenie różnych punktów widzenia i różnych potrzeb (np. kiedy upiera się, by kupić mu nową zabawkę, a ważniejsze są zakupy produktów spożywczych). Czytaj z dzieckiem książki, historie opisujące łamania reguł i ich kontrowersje.

 Kształtuj odporność emocjonalną dziecka. Pokazuj mu, że każdemu z nas (również tobie) coś może się nie udać; jednocześnie ważnie jest, by nie zniechęcać się i dożyć do wyznaczonego celu. Wprowadź do zabawy gry planszowe i inne wymagające radzenia sobie z konkurencją i przegraną.

Aktywność ruchowa jest podstawą wszechstronnego rozwoju.

Aktywność ruchowa jest podstawą wszechstronnego rozwoju.

1.Pod wpływem ruchu mózg tworzy substancje przeciwbólowe i przeciw depresyjne, które dodatkowo ułatwiają przesyłają impulsów nerwowych.

2.Usprawnia działanie wszystkich narządów wewnętrznych.

3.Wzmacnia układ kostny i mięśniowy.

4.Przeciwdziała wadom postawy.

5.Ćwiczy zwinność, płynność i koordynację ruchów.

6.Doskonali równowagę.

7.Pozwala przemieszczającemu się dziecku przyswoić dzięki zmysłom więcej informacji, poznać swoje możliwości i uczyć się pokonywania trudności.

Dzieci 5,6 letnie maja ogromną potrzebę ruchu. Brak realizacji tej potrzeby może prowadzić do niepokoju ruchowego, zachowań agresywnych, objawów nerwicy, pogorszenia nastroju oraz zmniejszenia odporności (mniejsza ilość tlenu).  Zachęcajmy wiec dzieci do biegania skakania, ścigania się do gry w piłkę jazdy na rowerze, na sankach, na hulajnodze, do huśtania się na huśtawce itp. 

Ruch i koordynacja wzrokowo - ruchowa jest u człowieka podstawa działania. Dzieci mające trudności w rozwoju ruchowym i w utrzymaniu równowagi bardzo często wykazują zaburzenia koordynacji wzrokowo – ruchowej, trudności w orientacji na kartce papieru oraz zaburzenia spostrzegania wzrokowego.

Sprawne ręce – konieczność w szkole!

Początki nauki szkolnej to głównie pisanie, liczenie i czytanie. Dziecko poznaje za pomocą spostrzegania wzrokowego znaki graficzne – litery 

i cyfry(są one odpowiednio symbolami głosek i liczb). Zanim dziecko dojrzeje do nauki pisania, musi ćwiczyć sprawność rąk, wykonując różnego rodzaju ćwiczenia.

Intensywny rozwój sprawności i koordynacji pracy rąk zachodzi w przedszkolu. Oprócz czynności samoobsługowych ważne w ćwiczeniu i w usprawnianiu rąk są tzw. ruchy narzędziowe. Są to te, które wykonuje się pod kontrolą wzroku. 

5,6- latek z prawidłowo rozwiniętą sprawnością rąk potrafi: 

•Lepić z plasteliny figurki zwierząt i ludzi. Robić kuleczki i wylepiać nimi niewielkie kształty ( zwłaszcza formowanie kuleczek ćwiczy te palce które potem trzymają ołówek),

•Wycinać nożyczkami różne kształty z papieru (koło, kwadrat, prostokąt), a także wycinać po łuku owalne kształty, składać papier na 4 części 

i wycinać w nim otwory - po rozłożeniu powstają ażurowe serwetki.

Oprócz sprawności rąk angażowane jest również myślenie.

•Wbijać młotkiem gwoździe – ta czynność również wymaga koordynacji wzrokowo – ruchowej oraz pracy rąk,

•Tworzyć budowle  z różnego rodzaju klocków – wymaga to precyzji ruchów rak, koordynacji rąk i koordynacji wzrokowo – ruchowej przy współudziale spostrzegania, wyobraźni i myślenia,

•Składać równo kartkę na pół i jeszcze raz na pół

Wszystkie te sprawności, będąc częścią zabaw, wykonywane są z dużą przyjemnością, a jednocześnie uczą dziecko pokonywania trudności.

Rysunki 

Dziecko 5, 6 letnie u którego nastąpił pierwszy etap kostnienia nadgarstka, tak bardzo lubi rysować i malować, ze samo poświęca temu wielu czasu. Na obrazkach pojawiają się takie elementy jak słońce, drzewo, dom, kwiatki, zwierzęta, samochody. Im większa wyobraźnia dziecka tym większa ilość szczegółów. Barwy używane do prac coraz bardziej odpowiadają rzeczywistości.

Pierwsze szlaczki

Elementy powtarzające się rysowane są dopiero przez dzieci 4- letnie i to na polecenie osób dorosłych.

•4,5 latki rysują szlaczki z linii prostych poziomych i pionowych,

•Dzieci powyżej 5 lat rysują już szlaczki z linii ukośnych w stosunku do brzegów kartki 

•Dopiero dzieci powyżej 6 lat (a i to nie wszystkie) stają się zdolne do rysowania szlaczków „litero podobnych” z linii płynnych (kostnienie nadgarstka umożliwia ich rysowania bez odrywania ręki.

Rysowanie szlaczków jest dla najmłodszych na tyle monotonne i trudne, ze powinni wykorzystywać je tylko do ozdabiania czegoś (dachówki domku, sukienka lalki, łuski ryby itp.

Spostrzeganie wzrokowe jako podstawa nauki czytania i pisania.

Spostrzeganie jest procesem poznawania bezpośredniego, który zachodzi wówczas, gdy na nasze zmysły działają bodźce o odpowiedniej sile. Gdy je odbierzemy, zwrócimy na nie uwagę. Mamy tyle rodzajów spostrzeżeń ile zmysłów ( spostrzeżenia słuchowe, wzrokowe, dotykowe, smakowe, węchowe. Czasami jako zmysł wymieniana jest równowaga.

Wszystkie informacje przyswojone dzięki spostrzeganiu 

i zapamiętaniu są scalane w ośrodkach kojarzeniowych i zaczynają funkcjonować w postaci wyobrażeń. Mają one decydującą role w rozwoju myślenia. W spostrzeżeniach wzrokowych ujmujemy zależności: przestrzenne, ilości, wielkości, prawo – lewo i wiele innych. 

W spostrzeżeniach słuchowych (w przypadku nauki szkolnej mówimy tu 

o dźwiękach mowy ludzkiej) ujmujemy różnice w brzmieniu dźwięków mowy, stosunki czasowe (czas trwania dźwięków” krócej trwa dźwięk zapisany ja ko ń niż odpowiednio ni) oraz kolejność dźwięków).

 

Spostrzeganie wzrokowe rozwija się u człowieka do około 17 roku życia, spostrzeganie słuchowe do około 11, 12 roku życia.

 

Pro pozycje zabaw usprawniających spostrzeganie wzrokowe. 

•Rysowanie palcem,

•Wylepianie i rysowanie,

•Składanie pociętych na części pocztówek(stopniujemy trudność, przecinamy pocztówki na dwie, trzy, i więcej części)

•Układanie mozaiki według wzoru,

•Czego brakuje na rysunku?, „Znajdź różnice”, „Znajdź drugi taki sam obrazek”, „co tu nie pasuje” i wiele innych. 

•Dorysuj takie same ( dorosły rysuje np. połowę motyla ozdabiając go wzorkiem a dziecko ma dorysować drugą połowę. 

•Układanie kompozycji z różnych figur geometrycznych i z różnych drobnych elementów.

Zabaw rozwijających usprawniających spostrzeganie wzrokowe jest bardzo dużo. Dziecko nie powinno być pry nich zmęczone – bawmy się krótko, ale często. Zabawy maja kończyć jego sukcesem. 

 

Wspomaganie rozwoju słuchowego dziecka

Wspomaganie rozwoju słuchowego dziecka

Dobry słuch wiąże się z rozwojem dziecka, przede wszystkim z rozwojem jego prawidłowej mowy, a w konsekwencji z powodzeniem w szkole. Ma wpływ na rozwój zdolności płynnego czytania i poprawnego pisania.

Dbaj o prawidłową higienę i zdrowie narządu słuchu malucha. Ubieraj dziecko stosowanie do warunków atmosferycznych. Częste i przewlekłe infekcje górnych dróg oddechowych (katar) mogą być przyczyną zapalenia ucha i w konsekwencji trwałego uszkodzenia narządu słuchu.

Wyjaśnij dziecku, by nigdy nie wkładało do ucha ani nosa drobnych przedmiotów (korale, małe klocki, guziki) i produktów spożywczych (ryż, fasola, groch, pestki owoców).Zadbaj, by wyłącznie w Twojej obecności mogło mieć z nimi kontakt.

Ogranicz hałas i mocne bodźce słuchowe, które dochodzą do dziecka. Zwracaj uwagę na porozumiewanie się z nim stosowną wysokością głosu. Kontroluj głośność nośników dźwięku znajdujących się w otoczeniu malucha (telewizor, radio, odtwarzacz CD). Zwracaj uwagę, by jak najrzadziej przebywał w miejscach o dużym natężeniu hałasu (np. koncerty, pokazy fajerwerków, imprezy sportowe).

Wprowadzaj dziecko w różnorodny świat dźwięków i usprawniaj narząd słuchu, nawet gdy działa prawidłowo. Organizuj zabawy wspomagające rozwój słuchu:

•Wsłuchiwanie się w otoczenie . Poproś dziecko, by zamknęło oczy i wsłuchało się w dobiegające odgłosy otoczenia. Niech próbuje wychwycić odgłosy, jak np. kapanie wody, tykanie zegara, granie radia, szum samochodów, szczekanie psów, rozmowy ludzi, krzyk dzieci.

•Zabawy przebiegające w całkowitej ciszy, np. przenoszenie dzwonka w taki sposób, by nie wydał dźwięku, chodzenie po wyznaczonej powierzchni tak, by nie wydawała dźwięku (skrzypiąca klepka), zabawa w głuchy telefon.

•Rozpoznawanie wytworzonych dźwięków. Uderzaj łyżeczką w szklankę, kamień, drewno. Tocz kamyk po drewnianej podłodze i po glazurze, a dziecko niech słucha                   i patrzy. Następnie poproś je, by zamknęło oczy i uważnie słuchało, a Ty powtórz wykonywane wcześniej czynności. Czy maluch rozpoznaje, który przedmiot wydał dźwięk?

•Różnicowanie i naśladowanie dźwięków. Posłuchajcie odgłosów, jakie wydają zwierzęta, np. szczekanie psa, miauczenie kota, ćwierkanie ptaków, ryczenie krowy, rżenia konia, beczenia baranów itp. Poproś dziecko, by naśladowało te dźwięki. Słuchajcie odgłosów wydawanych przez różne przedmioty, np. telefon, dzwonek do drzwi, pojazdy (auto, pociąg, motor), zegar, nożyce. Czy maluch potrafi je naśladować?

•Rozpoznawanie dźwięku różnych rzeczy znajdujących się w zamkniętym pudełku. Wkładajcie do pudełka różne drobne przedmioty, takie jak fasola, kamyczki, cukier, ryż. Potrząsajcie pudełkiem i słuchajcie odgłosów. Czy dziecko potrafi określić z zamkniętymi oczami, które przedmioty wydają te dźwięki?

Jeżeli zauważysz, że maluch źle słyszy lub podejrzewasz uszkodzenie narządu słuchu, koniecznie skontaktuj się z laryngologiem, by przeprowadził niezbędne badania i potwierdził lub rozwiał Twoje obawy.

Sygnałami do wizyty u specjalisty mogą być następujące sytuacje i zachowania dziecka:

•częste i przewlekłe zapalenie ucha;

•nagły, ostry ból ucha lub wyciek z niego (pojawienie się krwi);

•spowolniony rozwój mowy lub bardzo niewyraźna mowa;

•konieczność wielokrotnego powtarzania komunikatów kierowanych do malucha;

•posługiwanie się przez dziecko w codziennych sytuacjach głośną mową, wręcz krzykiem;

•brak reakcji na komunikaty kierowane do dziecka, kiedy jest do Ciebie odwrócone plecami;

•odwracanie głowy bokiem do źródła dźwięku (nasłuchiwanie jednym uchem);

•częste prośby malucha o zwiększenie głośności odbiorników RTV.

 

Copyright © 2013. Przedszkole Publiczne w Warcie Rights Reserved.